Biografie

Ik ben geboren in Zaandijk. Mijn vader heet Klaas Woudt, mijn moeder Mieke Fris. Vier jaar na mij kwam mijn zusje Martine, nog eens drie jaar later ons broertje Jan Pieter.

We woonden in een huis aan de rivier. ’s Zomers speelden we meer op het water dan op straat. Mijn vriendinnetje woonde ook aan de Zaan, een paar honderd meter verderop. We gingen vaak zwemmend of roeiend naar elkaar toe. In strenge winters vroor de druk bevaren rivier dicht en hadden we een ijsbaan achter het huis, waar we met de hele buurt ‘ijshockey’ speelden, sommigen met een hockeystick, de meesten met een eind hout of een bezem.

Naast ons huis was de drukkerij van mijn vader, de firma J. Heijnis Tsz. Tot ver in mijn kindertijd hoorden daar nog een toneeluitgeverij en boekwinkel bij. ’s Avonds mocht ik, vaak al in pyjama, het gangetje van onze huiskamer naar de winkel door om een boek uit te zoeken. Spannende boeken leende ik daar. Jongensboeken, zoals dat toen heette. Meisjesboeken vond ik saai.

Thuis hadden we het meer dan goed. Andere kinderen kwamen graag bij ons spelen. Er was een sfeer van grapjes en betrokkenheid. We hadden natuurlijk altijd genoeg papier in huis om te tekenen en schilderen, zo naast de drukkerij, en aan de grote tafel in de huiskamer werd heel wat af geknutseld.

Schrijven was zo gewoon als tekenen. Ik bedacht altijd al verhaaltjes in bed, om in slaap te komen, en vanaf het moment dat ik een pen kon hanteren schreef ik ze op. Als kind had ik een stellig antwoord op de vraag wat ik wilde ‘worden’: schrijfster en kinderarts. Aan het laatste heb ik nog vrij lang vastgehouden, tot in de vijfde klas van het gymnasium. Toen bleken de exacte vakken een struikelblok en vluchtte ik halverwege het schooljaar van bèta naar alfa. Ik besloot orthopedagoog te worden.

Het is anders gelopen. Na twee jaar pedagogie werd ik ziek. Het was Pfeiffer, het zou wel overgaan – maar het ging niet over. Vijftien jaar later las ik voor het eerst over ME/CVS, het Chronisch Vermoeidheidssyndroom, en kwam ik erachter dat er anderen waren met een vergelijkbare conditie. De mijne heeft mijn leven na mijn twintigste sterk beïnvloed.

Schrijven ben ik altijd blijven doen: als freelancer voor uitgeverijen, als tekstdichter voor componisten en uit pure liefhebberij ‘voor mezelf’. Toen ik al veel meer regels aan mijn levensverhaal had besteed dan ik hier weergeef, drong tot me door dat er volop vertelstof in zit. De verhalen en columns voor deze website hoef ik niet eens allemaal te verzinnen.